Ik herken die vrouw.
Omdat ik haar zelf ben geweest.
De week vóór mijn opname in het ziekenhuis gaf mijn lichaam al signalen.
Krampen in mijn buik.
Slecht slapen.
Nachtenlang wakker liggen.
Een lichaam dat moe was.
Een hoofd dat nooit écht uitging.
Maar zoals zoveel vrouwen dacht ik:
“Het zal wel overgaan.”
“Ik moet gewoon even door.”
“Nu is niet het moment om stil te vallen.”
Want er zijn kinderen.
Een gezin.
Werk.
Verwachtingen.
Verantwoordelijkheden.
Dus we duwen door.
Zelfs wanneer ons lichaam al lang op de rem probeert te staan.
Tot woensdagmiddag.
Ik kroop onder een dekentje in de zetel en voelde plots hoe mijn lichaam koorts begon te maken.
Dat moment waarop je diep vanbinnen weet:
dit klopt niet meer.
De diagnose?
Een dikke darmontsteking en een scheurtje in de darmwand.
En eerlijk?
Mijn eerste gevoel in het ziekenhuis was niet eens angst.
Het was:
“Oef. Eindelijk rust.”
Hoe pijnlijk is dat eigenlijk?
Dat je lichaam letterlijk ziek moet worden voor je jezelf toestemming geeft om te stoppen?
Maar zelfs daar…
zelfs in een ziekenhuisbed…
stond mijn hoofd nog “aan”.
Ik moet die bellen.
En die.
En die.
Alles regelen.
Alles oplossen.
Alles controleren.
Want dat doen sterke vrouwen.
Toch?
Tot ik besefte:
dit gaat niet alleen over fysieke uitputting.
Dit gaat ook over wat een lichaam jarenlang meedraagt.
Want rouw leeft niet alleen in je hart.
Rouw leeft ook in je lichaam.
Sinds het overlijden van mijn zoontje Briek voel ik dat mijn lichaam veranderd is.
Meer stress.
Altijd alert.
Alsof mijn zenuwstelsel nooit meer volledig veilig voelt.
Wakend slapen.
Altijd “aan” staan.
Veel vaker last van mijn ziekte van Bechterew.
Veel kilo’s bijkomen.
Spanning die zich vastzet.
En ik weet dat ik daarin niet alleen ben.
Zoveel vrouwen dragen verdriet terwijl ze blijven functioneren.
Ze zetten zichzelf op de tweede plaats.
Altijd eerst zorgen voor de ander.
En pas veel later, misschien ooit, voor zichzelf.
Ik hoor het zo vaak:
“Ik kan niet meer.”
“Ik voel me een slechte moeder.”
“Ik heb gefaald.”
“Ik had mijn kind moeten kunnen redden.”
Zinnen die keihard binnenkomen.
Omdat ze uitgesproken worden door vrouwen die al véél te lang te veel dragen.
En weet je wat het gevaarlijkste is?
Dat veel vrouwen ondertussen zo gewend zijn geraakt aan overleven…
dat ze niet eens meer voelen hoe uitgeput ze eigenlijk zijn.
Hun lichaam fluistert eerst zachtjes.
Met vermoeidheid.
Spanning.
Slecht slapen.
Pijntjes.
Emotionele uitbarstingen.
Een kort lontje.
Geen energie meer voelen.
Maar als je te lang blijft doorgaan…
gaat het lichaam schreeuwen.
En toch wil ik ook iets heel belangrijks zeggen:
Ik ben niet meer dezelfde vrouw als enkele jaren geleden.
Want er was een periode waarin ik mezelf echt kwijt was.
Ik liep rond in rouw.
Boos.
Onbegrepen.
Continu getriggerd door anderen die zich druk maakten over onbenulligheden, terwijl ik dacht:
“Besef jij eigenlijk wel wat écht belangrijk is in het leven?”
Ik kon me daar enorm in opjagen.
Mijn zenuwstelsel stond constant gespannen.
Ik overleefde.
Maar leven?
Dat voelde heel ver weg.
Tot ik op een bepaald moment een beslissing nam:
ik wil me niet de rest van mijn leven zo blijven voelen.
En dat was geen snelle of gemakkelijke weg.
Ik investeerde duizenden euro’s in mezelf.
In coaching.
Trainingen.
Traumawerk.
Lichaamswerk.
Persoonlijke ontwikkeling.
Rouwbegeleiding.
Nieuwe inzichten.
Nieuwe tools.
Niet omdat ik “stuk” was.
Maar omdat ik voelde:
ik wil opnieuw leren leven in plaats van alleen maar overleven.
En vandaag kan ik oprecht zeggen:
ik ben een ander mens geworden.
Niet omdat het verdriet weg is.
Niet omdat ik Briek minder mis.
Maar omdat ik geleerd heb hoe ik mezelf opnieuw kan dragen.
Hoe ik zachter kan omgaan met mijn lichaam.
Hoe ik signalen sneller herken.
Hoe ik emoties niet meer jarenlang moet wegduwen.
En precies daarom voel ik zo sterk:
ik wil die kennis niet voor mezelf houden.
De dingen waar ik zélf jarenlang naar gezocht heb…
de inzichten waarvoor ik zoveel tijd, energie en geld investeerde…
wil ik vandaag delen met andere vrouwen.
Zodat zij niet jarenlang moeten blijven zoeken.
Zodat ze sneller handvaten krijgen.
Zodat ze opnieuw kunnen ademen.
Voelen.
Leven.
Niet zweverig.
Niet oppervlakkig.
Maar écht praktisch, diepgaand en gedragen vanuit ervaring.
Want ik geloof oprecht:
rouwen hoeft geen levenslange overlevingsmodus te blijven.
Mijn opname heeft me opnieuw één ding enorm duidelijk gemaakt:
Leer luisteren naar de signalen van je lichaam.
Niet pas wanneer het te laat is.
Maar veel eerder.
Zowel lichamelijk als mentaal.
Want altijd sterk moeten zijn?
Dat is geen kracht.
Echte kracht zit soms net in durven voelen:
“Het gaat niet meer.”
“Ik heb hulp nodig.”
“Ik wil het anders.”
Misschien herken jij jezelf ergens in dit verhaal.
Misschien voel jij ook dat je al te lang aan het overleven bent.
Misschien draag jij verdriet dat nooit écht ruimte kreeg.
En misschien is dit jouw teken dat je daar niet alleen in hoeft te blijven.
Daarom maakte ik een heel persoonlijke enquête rond rouw:
Hoe beleef jij rouw na het overlijden van jouw dierbare?
Omdat ik écht wil begrijpen waar vrouwen nood aan hebben.
Waar ze op vastlopen.
Welke ondersteuning ze missen.
Welke woorden ze nodig hebben.
Welke tools hen opnieuw wat ademruimte kunnen geven.
Niet vanuit theorie.
Maar vanuit echte verhalen.
Echte pijn.
Echte vrouwen.
💛 Voel jij dat dit artikel iets in jou raakt?
Dan wil ik je uitnodigen om mijn enquête in te vullen. Klik hier.
Misschien is dit wel het eerste kleine stapje…
van overleven naar opnieuw écht leven.