Er zijn vrouwen die altijd blijven doorgaan. Vrouwen die zorgen. Dragen. Organiseren. Opvangen. Sterk blijven voor hun gezin, hun werk, hun omgeving. En ergens onderweg raken ze zichzelf kwijt.
Er bestaan dagen die je “feestdagen” noemt, maar die aanvoelen als examens waar je nooit voor hebt kunnen studeren.Jaarwisseling is er zo eentje. De wereld roept: nieuw begin! nieuwe kansen! frisse start!Maar jij kijkt naar een kalender en denkt: nog een jaar waarin mijn kind niet hier is. Als jij
Het fijne gevoel mogen ervaren dat je niet alleen bent in je verdriet. Dat je je mag laten dragen door een hele bende prachtige andere mama’s die, net als jij, op welke manier dan ook, vroeger dan gepland afscheid moesten nemen van hun kind. Dat is waar het om draait
Rouw stopt niet aan de deur van een bedrijf, school of vereniging.Maar veel organisaties doen alsof dat wel zo is. Een mama verliest haar kind, en twee weken later klinkt het: “Ben je er bijna weer?” “Kun je terug opstarten?” “We willen je niet blijven lastigvallen, dus we vroegen maar
Rouwen als mama is een speciale vorm van topsport. Niet de soort met applaus, maar de soort met wallen, tanden op elkaar en “doorgaan” terwijl je eigenlijk wil verdwijnen onder een deken. Want jij rouwt… en tegelijk: moet er eten op tafel moeten er kinderen naar school moet je afspraken
Sommige mama’s kunnen na het verlies van hun kind “doen wat moet”.De boterhammen. De agenda. De verjaardagen. De werkmail. De glimlach op het schoolplein.En toch voelt het vanbinnen alsof je op stand-by leeft. Alsof jouw lichaam wel aanwezig is, maar jij niet helemaal. Als rouwtherapeut zie ik dit vaak: rouw
Het verlies van een kind is een onuitsprekelijk verdriet, een emotionele aardbeving die je hele wereld doet schudden. Voor mij begon deze reis van pijn en rouw toen het leven van mijn geliefde zoontje stopte. Het was een reis waarvan ik nooit had gedacht dat ik die zou moeten maken
Hij bewoog niets. Hij zei niets. Hij werd niet wakker… Als een gek begin ik te schreeuwen naar mijn man, Jeroen. Ik roep wel een minuut lang tot hij wakker schiet. Niet wetende wat er aan de hand is, springt hij meteen recht uit bed.
Tranen stromen oncontroleerbaar over mijn wangen en mijn lichaam blijft schokken bij elke ademhaling die ik doe. Het verdriet houdt niet op en wordt erger met elk moment.
Ik voel me schuldig als ik denk dat ik eigenlijk veel verdriet voel bij de naderende moederdag, terwijl ik nog twee mooie dochters heb die me ongetwijfeld heel veel in de watten zullen leggen.
